1-        پيامبر، نعمت‌هاي الهي را گرچه ظريف و كم بود، بزرگ مي‌شمرد هرگز مذمت نمي‌كرد.

2-        براي مسايل مادي و دنيوي عصباني نمي‌شد.

3-        خنده او تبسم بود، نه قهقهه.

4-        بزرگ هر قومي را احترام مي‌كرد.

5-        هنگامي كه وارد جمعيتي مي‌شد محل نشستن خود را آخرين نقطه مجلس قرار مي‌داد.

6-        طوري برخورد مي‌كرد كه هر كسي خيال مي‌كرد محبوب‌ترين فرد نزد پيامبر، خود اوست.

7-        هر كس حاجتي مي‌خواست، يا آن را انجام مي‌داد و يا با زبان خوش او را رد مي كرد.

8-        براي مردم پدر بود و همه نزد او مساوي بودند.

9-        مجلس او مجلس حلم و  حيا و صدق و امانت بود و در آن مجلس صداها بلند نمي‌شد.

10-   پيران را احترام مي كرد و كودكان را مورد محبت و ترحم قرار مي‌داد.

11-   گشاده رو، نرم خو و خوش برخورد بود.

12-   خشونت، ناروا گويي، عيب جويي و ستايشگري نابجا در او نبود.

13-   هر چه را ميل نداشت، به جاي انتقاد، نسبت به آن تغافل مي‌كرد.

14-   كسي را از خودش مأيوس نمي‌كرد.

15-   اهل جدال، چانه زني و سرگرم شدن به حرف‌هاي بيهوده نبود.

16-   از كسي مذمت نمي كرد.

17-   جز در اموري كه اميد پاداش بود، سخن نمي‌گفت.

18-   هنگام خنده، با مردم مي‌خنديد و هنگام تعجب و تحسين نيز آنان را همراهي مي‌كرد.

19-   اگر كسي كه نا‌آشنا و غريب بود، در گفتا و رفتار به حضرت جفا مي‌كرد، حضرت او را تحمل مي‌نمود.

20-  تا گفتار كسي از حق تجاوز نمي‌كرد، آن سخن را قطع نمي‌كرد و هنگامي كه مي ديد سخنان كسي از مرز حق مي‌گذرد، يا با نهي خود و يا با ترك جلسه سخن او را قطع مي‌كرد.

21-   بر الاغ بدون جهاز سوار مي‌شد و پشت خود نيز كسي را سوار مي‌كرد.

22-   به اهل خانه مي‌فرمود: پرده‌اي كه در آن تصوير است، از جلوي چشم من برداريد.

23-   از خوف خداوند، اشك فراوان داشت.

24-   به ذكر الهي بسيار مشغول بود.

25-   هر روز هفتار مرتبه استغفار مي‌كرد.

26-   سخي ترين، راستگو‌ترين، باوفاترين و نرم خوترين مردم بود.

27-   هرچه داشت در راه خدا مي‌داد و فقط به اندازه مايحتاج سال خود نگهداري مي‌كرد.

28-   با فقرا مي‌نشست و با مساكين غذا مي خورد و نسبت به فرهيختگان عنايت داشت.

29-   نسبت به فاميل صله رحم مي‌كرد ولي آن‌ها را بر كساني كه افضل بودند، به خاطر فاميلي ترجيح نمي‌داد.

30-   عذر مقصرين را مي‌پذيرفت.

31-   در خوراك و لباس با بردگانش يكسان بود.

32-   لحظه‌اي وقت خود را تلف نمي‌كرد.

33-   (هنگام خستگي) به باغ‌هاي اصحاب خود روانه مي‌شد.

34-   نه كسي را بخاطر فقرش تحقير مي‌كرد و نه كسي را بخاطر قدرتش تكريم مي‌نمود.

35-   دير عصباني مي‌شد ولي زود راضي مي‌گشت.

36-  لباس خودش را خودش وصله مي‌‌كرد، شير حيوان را مي‌دوشيد، با بردگان غذا مي خورد و شخصا نياز خودش را از بازار مي‌خريد. با غني و فقير به طور يكسان دست مي‌داد و تا آن‌ها دست خود را نمي كشيدند، دست خود را نمي كشيد.

37-  به همه سلام مي‌كرد و مي‌فرمود: تا آخر عمر سلام كردن به كودكان را رها نمي كنم تا اين عادت بعد از من بماند.

38-   به زنان سلام مي‌كرد.

39-   در مجلس، پاي خود را دراز نمي‌كرد.

40-   در انتخاب ميان دو كار، سخت ترين آن‌ها را مي‌پذيرفت.

41-   در حال تكيه كردن، غذا نمي خورد.

42-   خطبه را خلاصه مي‌خواند.

43-   به بوي خوش معروف بود.

44-   در سفره دست خود را به اطراف دراز نمي‌كرد و از پيش خود غذا بر مي داشت.

45-   آب اشاميدني را به سه نفس ميل مي‌كرد.

46-   به همه مردم يكسان مي نگريست و گاهي مزاح مي‌فرمود ولي جز حرف حق نمي‌زد.

يك روز مرد عربي هديه‌اي نزد حضرت آورد. سپس از حضرت خواست كه قيمت هديه را به او بدهد! پيامبر خنديد و از آن پس هر گاه پيامبر محزون مي‌شد مي فرمود: اي كاش آن مرد عرب مي‌آمد.

47-   در نشستن رو به قبله مي‌نشست.

48-  هنگاميكه سوار مركب بود، اجازه نمي‌داد پياده‌اي همراه او راه برود، يا او را سوار مي كرد و يا مي‌فرمود: تو حركت كنو در فلان مكان همديگر را خواهيم ديد.

49-   هر گز از كسي انتقام نگرفت، بلكه او را مي‌بخشيد.

50-  اگه سه روز يارانش را نمي‌ديد، سراغشان را مي‌گرفت، اگر مسافر  بود در حقش دعا مي كرد و اگر مريض بود از او عيادت مي‌نمود و اگر سالم بود به ديدارش مي‌رفت.